To, co czujesz do kogoś, jest tym, co dajesz. To, czego przy nim doświadczasz, jest tym, co otrzymujesz. Niektóre cechy odpowiadają sobie nawzajem między dwojgiem ludzi, inne stoją samodzielnie.
Co dajesz, co otrzymujesz, czego oczekujesz
Pytania o to, co czujesz (pociąg, podziw, czułość, zaufanie i zaangażowanie), opisują to, co wnosisz dla drugiej osoby. Pytania o to, czego doświadczasz (bezpieczeństwo, wsparcie, śmiech, szacunek, blask, priorytet i swoboda), opisują to, co otrzymujesz. Kryteria nie należą do żadnej z tych grup: opisują to, kim dana osoba jest „na papierze”.
Cztery pary
To, co jedna osoba daje, często znajduje odzwierciedlenie w tym, co druga otrzymuje. Tabela łączy je w pary. Każda para to wciąż dwa osobne pytania, a nie jedno: możesz mieć jedną cechę, a jednocześnie może brakować Ci drugiej.
| Ty dajesz | Druga osoba otrzymuje | Dlaczego łączą się w parę | Jedna bez drugiej |
|---|---|---|---|
| Pociąg | Blask | Poczucie bycia pożądanym składa się na wewnętrzny blask. | Możesz czuć do kogoś silny pociąg, a jednocześnie czuć onieśmielenie i ostrożność w jego obecności. |
| Podziw | Szacunek | Bycie podziwianym daje poczucie bycia docenianym. | Podziw to uczucie, którym darzysz drugą osobę; szacunek to coś, co od niej otrzymujesz. Ktoś może podziwiać Twoją pracę, a mimo to wchodzić Ci w słowo. |
| Zaangażowanie | Priorytet | Pragnienie wspólnej przyszłości widać w zwykłe dni. | Mówi o wspólnym starzeniu się, a jednak w tym tygodniu Wasz wieczór znalazł się na końcu kolejki — za pracą, znajomymi i telefonem. |
| Zaufanie | Swoboda | Ktoś, kto Ci ufa, nie kontroluje Cię. | Wie, że nigdy byś nie skłamał(a) ani nie zdradził(a), a mimo to oczekuje, że każdy wieczór spędzicie razem. |
Cechy, które stoją samodzielnie
Czułość daje się bezinteresownie, bez warunków, więc nie oczekuje niczego w zamian. Bezpieczeństwo i wsparcie to fundament, na którym opiera się wszystko inne — nie odpowiada im jedno pojedyncze uczucie. Śmiech należy do Was obojga jednocześnie. A wspomniane pary to powiązania, nie równania matematyczne: nigdy nie przeliczamy ich na punktację, ponieważ podziw jednej osoby i poczucie bycia szanowanym u drugiej to wciąż dwa odrębne pytania.